evropskireporter.com pokrenut je uz podršku FOSI ROM-a
Saradnja EU I NATO
Ugovor o Evropskoj uniji potpisan u Mastrihtu, u Holandiji, februara 1992. godine, definisao je Zajedničku spoljnu i bezbjednosnu politiku EU (Common Foreign and Security Policy, CFSP) u okviru koje se gradi i Evropska bezbjednosna i odbrambena politika, (European Security and Defence Policy, ESDP).
Na Samitu NATO u Briselu, januara 1994. godine, šefovi država i vlada članica Saveza objavili su spremnost da zajedničke kapacitete NATO stave na raspolaganje za operacije EU. Tako se evropska strana u okviru NATO u potpunosti razvila kao Evropski bezbjednosni i odbrambeni identitet, EBOI (European Security and Defence Identity, ESDI).
Na svojim sastancima u Berlinu i Briselu 1996. godine, ministri odbrane i spoljnih poslova zemalja članica NATO odlučili su da ESDI treba da se ugradi u NATO kao važan dio unutrašnje transformacije Saveza. Osnovni principi koji definišu rad ESDI objašnjavaju odnos Saveza prema potrebama EU da izgradi svoje odbrambene kapacitete, kao i odnos zemalja koje su članice i EU i NAT O, i onih članica NATO koje nisu u EU, a koje su spremne da učestvuju u operacijama pod vođstvom EU.
Od 2007. godine, 21 od 27 zemalja članica EU su i članice NATO. Ta činjenica ne samo da je vremenom uticala na stvaranje ESDI, već i na razvoj Evropske bezbjednosne i odbrambene politike. Odlučnost Saveza da ojača svoj evropski stub zasnovana je na razvoju ESDI koji bi mogao da odgovori na potrebe Evropljana i, u isto vreme, doprinese bezbjednosti samog Saveza.
Stvaranje ESDP kao okosnice vojne snage EU, pojačalo je potrebu za definisanjem odnosa između NATO i EU. Važan korak ka ozvaničavanju tih odnosa predstavlja usvajanje Deklaracije EU-NATO o ESDP iz decembra 2002. godine, koja definiše osnovne principe zajedničke i Uniji i Savezu. Konačan dogovor između NATO i Evropske unije o korišćenju ljudstva, materijalnih sredstava i sposobnosti NATO od strane EU tokom svojih operacija, postignut je takođe decembra 2002. godine, a skup aranžmana proisteklih iz ovog dogovora nazvan je Berlin plus aranžmani.
Da bi se podržale ove konsultacije i omogućila razmjena poverljivih dokumenata i informacija, EU i Savez su potpisali dogovor o bezbednosti informacija. Naime, potpisivanje ugovora Berlin plus pratilo je potpisivanje raznih drugih ugovora, kap npr. Ugovor NATO-EU o bezbjednosti informacija i Sveobuhvatni okvir stalnih aranžmana EU-NATO. Takođe, postignut je sporazum o formiranju Odjeljenja + EU u okviru Savezničke komande za operacije NATO (Allied Command Operations, ACO) koja je smeštena u Monsu, Belgija, kao i oko predstavljanja NATO u okviru Vojnog štaba EU.
Briselski ugovor od 16. decembra 2002. godine, označava početak strateškog partnerstva između EU i NATO u oblasti upravljanja krizama. Aranžmani Berlin plus su prvi put primijenjeni u operaciji „Konkordija” koju je EU započela 1. aprila 2003. godine u Makedoniji. Tu operaciju je karakterisala bliska koordinacija između struktura odlučivanja EU i NATO i korišćenje ljudskih i materijalnih resursa NATO od strane EU. Koordinacija između NATO i EU se odvija kroz stalne sastanke različitih tijela EU i Saveza.
Najviši sastanak ove vrste uključuje Sjevernoatlantski savet, kao glavno tijelo NATO za donošenje odluka i Politički i bezbjednosni odbor EU (EU Policy and Security Committee), kao glavno telo ESDP.
O CEAP-u 
Ugovor o Evropskoj uniji potpisan u Mastrihtu, u Holandiji, februara 1992. godine, definisao je Zajedničku spoljnu i bezbjednosnu politiku EU (Common Foreign and Security Policy, CFSP) u okviru koje se gradi i Evropska bezbjednosna i odbrambena politika, (European Security and Defence Policy, ESDP). 